Η πλήξη που μου δημιουργούσε η συνηθισμένη οικογενειακή μάζωξη λόγω κάποιας εορταστικής γιορτής με έκανε να παρατηρώ κάθε λεπτομέρεια των επίπλων του σπιτιού της θείας μου. Έτσι λοιπόν δεν άργησα να εντοπίσω το ταλαιπωρημένο εξώφυλλο ενός βιβλίου με τίτλο <<Η τέχνη του ηθοποιού>>  Στέλλα Άντλερ και το ξεστρίμωξα  όπως όπως από μια στοίβα. Πρωτού ολοκληρώσω την ανάγνωση της  περίληψης στο πίσω μέρος του βιβλίου ,ζήτησα από την θεία μου να το δανειστώ. Νομίζω έχουν περάσει 3 χρόνια από τότε και δεν σκοπεύω να της το επιστρέψω . Το βιβλίο αυτό με συγκλόνισε και δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να το αποχωριστώ.

Μέσα από τις σελίδες του μεταφέρθηκα στο  Conservatoire της Στέλλας Άντλερ, ένιωσα και εγώ σαν να είμαι μαζί με τους μαθητευομένους ηθοποιούς της , όπου κάθε φορά που έμπενε στην αίθουσα εκείνη ,σηκωνόντουσαν και χωρίς δεύτερη σκέψη την χειροκροτούσαν. Στα μαθήματα αυτά, η Στέλλα Άντλερ, γεμάτη ζωτικότητα και σφρίγος, με όπλο της την ικανότητα να κατανοεί και τη μανιασμένη αντίσταση στον πειρασμό της πνευματικής νωθρότητας, μιλάει με ελεύθερη φωνή και έξω από τα δόντια για το θέατρο και τις δυσκολίες του ηθοποιού σήμερα, για τον νέο κόσμο -ύστερα από την ταπείνωση του ανθρώπου τον οποίο δημιούργησε η Eυρώπη-, για την ιστορία, την ηθική, τη δύναμη της ιδέας, και τον αγώνα που πρέπει να δώσει ο άνθρωπος ώστε η φαντασία και η δημιουργικότητά του να μην ξαστοχούν. Η Άντλερ είναι υπεύθυνη για την μόρφωση και εκπαίδευση μιας ολόκληρης γενιάς ηθοποιών, όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο Μπενίσιο Ντελ Τόρο, ο Μάρτιν Σιν και πολλοί άλλοι, οι οποίοι της οφείλουν, όπως λένε οι ίδιοι, κάτι πολύ περισσότερο από την εκπαίδευσή τους ως ηθοποιοί, πράγμα που συνετέλεσε στο να προχωρήσουν την υποκριτική και τη ζωή τους σε ακόμα ανώτερα επίπεδα. Έτσι η σπουδαία αυτή ηθοποιός πρεσβεύει ότι υποχρέωση του ηθοποιού είναι να αναδεικνύει καθετί  φαινομενικά ασήμαντο και απλό σε αξιοσέβαστο, να αντλεί από την καθημερινότητα την θετική πλευρά των πραγμάτων και να εκτιμά πρώτος από όλους τις αξίες της ζωής. . Ο ηθοποιός οφείλει να δουλεύει πνευματικά και σωματικά, για να ανεβάζει τον εαυτό του σε κάτι ανώτερο από τον ίδιο( Δεν επιτρέπεται να είσαι βαρετός. Η ζωή είναι βαρετή. Ο καιρός είναι βαρετός. Οι ηθοποιοί πρέπει να μην είναι βαρετοί έχει εκφράσει η δασκάλα της τέχνης του θεάτρου).Η θεατρική τέχνη είναι ο τρόπος για να υπηρετήσεις κάτι υψηλό, είναι ο τρόπος για να υπάρχει κανείς δημιουργικά, μέσα σε μια κοινωνία που βάδισε προς την παρακμή και την ευτέλεια, τον μαρασμό. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια της ίδιας <<Η ζωή εξοντώνει και συντρίβει την ψυχή και η τέχνη σου θυμίζει ότι έχεις.>> Μέσα από τα πολύ γνωμικά πλέον που αποτελούν τα λόγια της δείχνει ότι δεν αρκείται μόνο στην τέχνη της υποκριτικής αλλά  δίνει μαθήματα φιλοσοφίας και κατανόηση της ζωής. Ο Μάρλον Μπράντο στον πρόλογο του συγκεκριμένου βιβλίου γράφει: “Με το έργο της (η Στέλλα Άντλερ) μεταδίδει το πιο πολύτιμο είδος γνώσης – πώς να ανακαλύψουμε τη φύση των δικών μας συναισθηματικών μηχανισμών, άρα και των άλλων”. Πράγμα ακόμα πιο σημαντικό από την “απλή” εκμάθηση μιας τέχνης για να ερμηνεύσεις έναν χαρακτήρα στο θέατρο, διότι αποτελεί και τον τρόπο να μαθαίνεις να ζεις και να υπάρχεις σε μια κοινωνία ανθρώπων, δηλαδή κάτι που αφορά την ίδια σου τη ζωή. Κάποια από τα λόγια των μαθητών της και σημαντικών προσώπων του χώρου δείχνουν τον τεράστιο σεβασμό που ενέπνεε :

“H Στέλλα Άντλερ ήταν από μόνη της ολόκληρος θίασος. Διεισδυτική, αστεία, ρωμαλέα – μια δασκάλα που έσφυζε από ζωή” [Xένρυ Oυίνκλερ].
“H Στέλλα Άντλερ μεγάλωνε μαζί με τον “αιώνα της Aμερικής”, πρωταγωνιστώντας στο θέατρό του. H δύναμη που αποπνέει το έργο της, είναι η δύναμη της εξύψωσης” [Λώρενς Kρίστον].
“H Στέλλα Άντλερ ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από μια δασκάλα υποκριτικής. Mε το έργο της μεταδίδει το πιο πολύτιμο είδος γνώσης – πώς να ανακαλύψουμε τη φύση των δικών μας συναισθηματικών μηχανισμών, άρα και των άλλων” [Mάρλον Mπράντο].

Κυρίαρχη επιρροή στην θεωρεία της για το θέατρο είχε ο  Κονσταντίν Στανισλάβσκι και κυρίως η πιο σύγχρονη απόψη του περί <<Μεθόδου των Φυσικών Πράξεων» η οποία απόκλινε όπως υποστηρίζουν πολλοί από την προσφυγή στην συγκινησιακή μνήμη.

Το βιβλίο αυτό ήταν μόνο το έναυσμα για να ξεκινήσω την έρευνα μου για την ζωή και το έργο της Στέλλας Άντλερ .Η αλήθεια είναι πως θα ευχόμουν να μην έχω γεννηθεί ένα χρόνο μετά τον θανατό της και ίσως να κατάφερνα να την παρακολουθήσω από κοντά. Ωστόσο όσο υπάρχει ζωή ,υπάρχει και ελπίδα και ποιος ξέρει ίσως βρεθώ κάποτε σε μία από τις σχολές της που συνεχίζουν το έργο της μέχρι και  σήμερα.

 

Σχετική βιβλιογραφία:
http://www.biblionet.gr/book/119971/Adler,_Stella/%CE%97_%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%8D,

http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=2008 ,

http://artsantiquesmagazine.blogspot.gr/2014/01/blog-post_7.htm

 

adler

αρχείο λήψης (2)

 

 

Leave a Reply